سلام دوستای گلم.منو که دیگه تقریبا همتون میشناسید و می دونید مطالب این وب رو به شخص خاصی تقدیم نمیکردم.اما از امروز 13/11/87 روز یکشنبه ساعت 10 شب تمام مطالبی که می نویسم رو تقدیم به عشقم می کنم.امیدوارم هم شما و هم عشقم از این مطالب لذت ببرید.نظر یادتون نره ها.
سلام ای امید نا امیدی هایم.وقتی تو قدم به کاشانه قبلم نهادی ویرانه این قلب شکسته را امیدی تازه بخشیدی.وقتی طنین صدایت کاشانه قلبم را پر کرد روز های خاکستری و شب های تاریک و خموش زندگی و لحظه های تلخ عمرم را از یاد بردم.
وقتی چشمهایت را که به وسعت دریا بود و به پاکی و زلالی آب بود به من دوختی ولبهای زیبایت برایم سخن گفت زندگی ام رنگ تازه ای به خود گرفت و تازه توانستم امید را به گونه ای شاعرانه معنی کنم و مفهوم واقعی امید را بفهمم.
آری تو ای پرنده عزیز و کوکچک قلبم زندگی در کنار تو و رویای با تو بودن برایم زیبا بود.این را می توانستی آسان از چشمهای پر از اشک و دل شکسته م در یابی و تاریکی ها را با دستهای مهربانت از جلوی چشمهای خسته ام کنار بزنی و پنجره قلبم را که به سوی دشت چشمهایت باز میشد و با بذر های رنگین امید آبیاری شده بود برایم باز نگه داری و به من عشق و امید ارزانی کنی.
ولی افسوس که عمری دوباره نخواهم داشت تا چشمهایت برایم جلوه هایی از حقیقت باشد.ولی بدان که:
دوستت دارم عزیزم
انتظار
پاییز را دوست دارم چون فصل غم است
